سوالات متن درس 6 تاریخ یازدهم انسانی

پس از آنکه امام حسن در پی صلحی حکومت را به معاویه واگذار کرد.

بیشتر سران بنی امیه از بیعت با علی خودداری کردند و با آن حضرت به مخالفت پرداختند. امویان که نق مهمی در ایجاد جنگ جمل داشتند، پس از شکست در این جنگ، به معاویه در شام پیوستند و با تمام قوا از او در جنگ صفین پشتیبانی کردند.

شام.

خود را خون خواه عثمان، خلیفه سوم معرفی می کرد در حالی که از کمک به عثمان در مقابل معترضان خود داری کرده بود.

با وعده حکومت شهرها و مناطق مختلف و بذل و بخشش فراوان از بیت المال. مانند عمروعاص و مغیره بن شعبه.

امام حسن نخست با ارسال نامه هایی به معاویه، او را از طغیان گری و تلاش برای جنگ و خونریزی برحذر داشت؟ اما معاویه بدون توجه به نصایح آن حضرت به عراق لشکرکشی کرد و امام حسن به منظور مقابله با او، همراه با سپاهی که فرماندهی آن را قیس بن سعدبن عباده انصاری به عهده داشت از کوفه خارج شد. دسیسه های معاویه برای خریدن یا جدا کردن فرماندهان و بزرگان سپاه کوفه از آن حضرت، موجب ایجاد آشفتگی در سپاه ایشان شد و حتی امام حسن مورد سو، قصد یکی از سپاهیان خود قرار گرفت.

در چنین اوضاعی که اعتماد امام نسبت به کوفیان سلب شده بود، آن حضرت برای جلوگیری از ریختن خون مسلمانان، با شرایطی خلافت را به معاویه واگذار کرد.

فتح اسپانیا (اَندَلُس) به دست سردارانی چون طارق بن زیاد و موسی بن نصتیر بود.

معاویه این اقدام را به منظور فتح جزایر دریای مدیترانه و پایان دادن به حاکمیت مطلق رومیان بر آن دریا، انجام داد.

فاصله گرفتن حکومت از اصول و ارزش های انسانی و اخلاقی مورد تاکید قرآن و پیامبر اسلام و تبدیل خلافت دینی به سلطنت بود.

۱ – استفاده از زور در کسب و حفظ قدرت ۲ -موروثی شدن خلافت ۳ -قومیت گرایی و تشدید تعصبات قبیله ای ۴ -تبعیض و نابرابر ی اقتصادی ۵- ترویج تفکر جبر گرایی.

معاویه

شیوه اخذ بیعت توام با تهدید و اجبار بود. بدین گونه که ابتدا بزرگان خاندان اموی و سپس فرماندهان نظامی و امیران ولایات بیعت می کردند. پس از آن، امیر و والی هر منطقه از افراد صاحب نفوذ و دیگر مردمان تحت حکومت خود بعثت می گرفت و مخالفان را به جان و مال تهدید می کرد.

به اقداماتی از قبیل تطمیع و تهدید متوسل شدند تا بزرگان این دو شهر را به بیعت با یزید وادار کنند. به جز امام حسین و عبداله بن زبیر، دیگران را ناگزیر به بیعت نمودند.

تعیین ولیعهد برای خود.

خاندان و قبیله خود یعنی بنی امیه و قریش را بر اقوام غیرعرب برتری بخشیدند.

مسلمانان غیرعرب.

موقعیت اجتماعی پایین تری نسبت به اعراب مسلمان داشتند و از برخی حقوق سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خود محروم بودند. موالی اجازه نداشتند که منصب های سیاسی، نظامی و قضایی، مانند حکومت شهرها و ولایات، فرماندهی سپاه و قضاوت را بر عهده گیرند.

بر اساس این فکر، تمامی آنچه برای انسان ها و جوامع رخ می دهد، خواست و تقدیر الهی است و هیچ گریزی از آن نیست. در واقع امویان می خواستند چنین القا کنند که فرمانروایی آنان و اقداماتی که انجام می دهند، تقدیر خداوند است و نباید در مقابل این تقدیر ایستاد.

عمر بن عبدالعزیز.

چرا که دوران خلافت عمر بن عبدالعزیز کوتاه بود و خلفای بعدی، سیاست او را کنار نهادند، اما نام نیکی از او برجای گذاشت.

۱- شیعیان و پیروان علی(علویان) ۲ -موالی ۳ -بازماندگان خوارج.

۱. رساله حقوق ۲ -صحیفه سجادیه، کتابی شامل ۵۴ مناجات و دعا.

بر ترویج اسلام، مبارزه با جریان های فکری منحرف و تربیت شاگردان توانمند متمرکز کردند.

امام محمد باقر و امام جعفر صادق.

به عباس بن عبدالمطلب، عموی پیامبر.

با اوج گیری مخالفت و مبارزه با حکومت اموی در اوایل قرن دوم هجری، خاندان عباسی شبکه منظمی از داعیان (مبلغان) را به وجود آورد که به صورت سری فعالیت می کرد

این داعیان کانون فعالیت های خود را مناطق دور از مرکز خلافت، به خصوص خراسان که گرفتار درگیری های قبیله های مهاجر عرب بود، قرار داده بودند.

آنان نخست، معایب حکومت بنی امیه و ظلم و ستمی را که امویان نسبت به اهل بیت پیامبر مرتکب شده بودند، بیان می کردند و سپس بدون اسم بردن از فرد خاصی مردم را به حکومت آل محمد فرا می خواندند.

ابومسلم.