سوالات متن درس1 تاریخ یازدهم انسانی

۱- منابع غیر نوشتاری ۲- مراجع و منابع نوشتاری.

۱ – محوطه ها و بناهای تاریخی ۲ -ابزارها و وسایل دست ساخته انسان ۳- آثار شفاهی

مورخان را در زمینه فهم عمق تر و بازسازی دقیق تر گذشته ها کمک می کنند.

گواه روشنی بر نوع فرهنگ و طرز تفکر و چگونگی عقاید و آداب و رسوم پیشنیان ما هستند.

در قلمرو دانش هایی چون باستان شناسی، معماری و هنر.

۱ – کتاب های تاریخی ۲ -سفرنامه ها ۳ -نوشته های جغرافیایی ۴- ادبیات و متون ادبی ۵- سیاست نامه ها و اندرز نامه ها

۱ – تاریخ های عمومی ۲ – تاریخ های محلی۳ -تاریخ های سلله ای ۴- تک نگاری ۵- تاریخ های منظوم.

تاریخ طبری تالیف محمدبن جریر طبری.

شبت و ضبط رویدادهای تاریخی، بیان ویژگی های جغرافیایی و اقتصادی و نگارش زندگی نامه مفاخر و مشاهیر محلی بوده است.

تاریخ سیستان از مؤلفی ناشناخته، در موضوع تاریخ سیستان از ایام قدیم تا سال ٧٢۵ ق.

فرمان روایان بزرگ و کوچک به منظور ثبت و ضبط رویداد های دوران خود معمولا افراد ادیب و دانشمند را تشویق و مأمور به تدوین این رویدادها می کردند.

کتاب تاریخ بیهقی اثر ابوالفضل بیهقی.

از دوره تیموریان به بعد مرسوم شد. در این نوع تاریخ نگاری مؤلفان عموماً به اشاره فرمانروا، تاریخ زندگی او را به صورت متمرکز و ویژه مورد توصیف و ثبت و ضبط قرار می دادند.

دوره مغولان

شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی.

کتاب هابی با عنوان مشترک المسالک و الممالک تألیف نویسندگان مختلف از جمله ابن خردادبه.

موضوعاتی درباره شیوه کشورداری و مناسبات حکومت و مردم اند و اطلاعات سودمندی در خصوص چگونگی اداره کشور و تشکیلات و نهاد های اداری، اقتصادی، نظامی و فرهنگی ارائه می دهند.

سیاست نامه خواجه نظام الملک توسی، وزیر مقتدر عصر سلجوقی.

به اخلاق کشورداری و مناسبات اخلاقی فرمانروا و مردم می پردازند. از نمونه های مشهور اندرزنامه ها، می توان به قابوس نامه، نوشته عنصر المعالی در قرن پنجم هجری اشاره کرد.

تاریخ های محلی یکی از مهم ترین گونه های تاریخ نگاری و یکی از گنجینه های مهم، اطلاعات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و نظامی و نیز جغرافیایی شهرها و مناطق ایران است.

کسب افتخارات محلی و منطق های و ثبت و ضبط رویدادهای مهم منطقه موردنظر مورخ و نیز ماندگار کردن مفاخر و شخصیت های محلی از انگیزه های اصلی مورخان این گروه از آثار تاریخی است.

این نوع تاریخ نگاری از دوره تیموری به بعد مرسوم شد. در این نوع تاریخ نگاری مؤلفان عموما به اشاره سلطان تاریخ زندگی او را به صورت متمرکز و ویژه مورد توصیف و ثبت و ضبط قرار می دادند.

سوم هجری قمری – عصر قاجار

ابواسحاق صابی