سوالات متن درس چهارم دین و زندگی دوازدهم

خالصانه کردن کارها برای خداوند

۱) فیلم ها، وبگاه ها و شبکه های ماهواره ای ۲) شبکه های مجازی ناسالم ۳) گروه ها و دسته های منحرف اجتماعی

خطراتی او را تهدید می کند» و احتمال انحراف از توحید برای او هست.

اگر انسان در اخلاص پیش رود، به مرحله ای می رسد که دیگر فریب وسوسه های شیطان را نمی خورد و گرفتار دامهای او نمی شود؛ زیرا شیطان، خود اقرار کرده است که توانایی فریب مؤمنان با اخلاص را ندارد. پیت ذیل نیز مؤید همین مطلب است: برو این دام بر مرغی دگر نه که عنقا را بلند است آشیانه.

به معنی «خالص کردن و پاک کردن یک چیز از غیر آن است.»

۱- دستیابی به درجاتی از حکمت ۲- نفوذ ناپذیری در برابر وسوسه های شیطان ۳- دریافت پاداش های وصف ناشدنی

با توجه به مراتب اخلاصشان

۱- اخلاص در اندیشه ۲- اخلاص در قلب

کسی که روحیه حق پذیری دارد و در مقابل حق تسلیم است، به آسانی وارد «مسیر بندگی» می شود. زیرا افراد حق پذیر، تابع دلیل هستند و وقتی «عقل» آنان حقیقتی را یافت، به دنبال آن می روند. اما کسانی که راه دریافت حق را بر خود بسته اند و به جای پیروی از عقل؛ از «هوی و هوس» پیروی می کنند، وقتی خیرخواهی اطرافیان و دوستان را می شنوند. دست به انکار می زنند و با گفتن: «دلم نمی خواهد»، راه رسیدن به حقیقت را بر خود می بندند.

انسان باید تلاش کند آن چه را از توحید در اندیشه و عقل خود پذیرفته است، به یک اعتقاد قلبی و درونی تبدیل کند و با آن أنس قلبی برقرار نماید تا در رفتار و کردارش مؤثر باشد. زیرا برای این که به یک سخن درست عمل کنیم، پذیرش عقلی أن کفایت نمی کند، بلکه آن سخن باید در قلب و دل نفوذ کند، یعنی قلب نیز تسلیم آن شود.

زیرا تا نیت و قصد قلبی انسان از انجام یک عمل خدایی نشود، آن عمل، خدایی نمی گردد و خالصانه نمی شود. به همین دلیل، پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «یه المؤمن خیر من عمله: نیت مؤمن از عمل او برتر است.»

«دو تا»؛ ۱) محسن فاعلی ۲) حسن فعلی. محسن فاعلی: بدین معناست که انجام دهنده کار، دارای معرفت درست و نیت الهی باشد. سن فعلی: بدین معناست که [شخص]، کار را به درستی و به همان صورت که خدا فرمان داده است، انجام دهند.

۱- افزایش معرفت نسبت به خداوند ٢- تقویت روحیه حق پذیری ٣- راز و نیاز با خداوند و کمک خواستن از او ۴- دوری از گناه و تلاش برای انجام واجبات

انما الأعمال بالنیات

آن عملی است که دوست نداری کسی جز خداوند به خاطر آن کار، تو را ستایش و تمجید کند.

بدین معناست که: «شخص اندیشه و دل خود را جایگاه خدا کند و عملش را فقط برای رضای خداوند و همان گونه که او دستور داده است، انجام دهد.»

تا هوس زودگذر آنها را تحریک و به گناه بکشاند و آنان را از بهشت جاویدان محروم سازد.

با توجه به مرتبه اخلاصشان