تمرین اول درس دوم عربی دوازدهم هنرستان
التمْرِينُ الأَوَّلُ: تَرْجِمِ الأَحاديثَ النَّبَوِيَّةَ، ثُمَّ عَيِّنِ المَطلوبَ مِنكَ.
١- إِنَّ مِنْ شَرِّ عِبَادِ اللَّهِ، مَنْ تُكْرَهُ مُجَالَسَتُهُ لِفُحْشِهِ. رَسولُ اللَّهِ
________________________ (الْفِعْلُ المَجهولُ وَ الجَمْعُ المُكَسَّر)
٢- أَتْقَى النَّاسِ، مَن قَالَ الْحَقَّ فِي ما لَهُ وَ عَلَيْهِ. رَسولُ اللَّهِ
________________________ (إِسْمُ التَّفْضِيلِ وَ الْفِعْلُ الْمَاضِي)
٣- لَا تَقُلْ ما لَا تَعْلَمُ، بَلْ لَا تَقُلْ كُلَّ مَا تَعْلَمُ. أَلْإِمَامُ عَلِيٍّ
________________________ (الْمَضَارِعُ الْمَنْفِيُّ وَ فِعْلُ النَّهْي)
٤- قُلِ الْحَقَّ، وَ إِنْ كَانَ مُرّاً. رَسولُ اللَّهِ
________________________ (فِعْلُ الأَمْرِ وَ الْفِعْلُ الْمَاضِي)
واژگان راهنما:
فُحْش: گفتار و کردار زشت
مُرّ: تلخ
پاسخ و معنی تمرین 1 درس دوم عربی دوازدهم هنرستان
در این تمرین باید احادیث را ترجمه کرده و سپس نقشهای دستوری (گرامری) که در پرانتز خواسته شده را از داخل متن پیدا کنیم. این یک تمرین عالی برای مرور قواعد است:
١- إِنَّ مِنْ شَرِّ عِبَادِ اللَّهِ، مَنْ تُكْرَهُ مُجَالَسَتُهُ لِفُحْشِهِ.
ترجمه: همانا از بدترین بندگان خدا، کسی است که همنشینی با او به خاطر بددهنیاش ناخوشایند شمرده شود (کراهت داشته باشد).
(الْفِعْلُ المَجهولُ): تُكْرَهُ (ناپسند شمرده میشود - مضارع مجهول)
(الجَمْعُ المُكَسَّر): عِباد (بندگان - جمع مکسرِ عَبْد)
*نکته: در فایل اصلی ممکن است کلمه «تُكْرَهُ» به دلیل کیفیت چاپ شبیه چیز دیگری افتاده باشد، اما صورت صحیح حدیث همین کلمه است.*
٢- أَتْقَى النَّاسِ، مَن قَالَ الْحَقَّ فِي ما لَهُ وَ عَلَيْهِ.
ترجمه: باتقواترین مردم، کسی است که حق را بگوید، در آنچه به سود او و به زیان اوست.
(إِسْمُ التَّفْضِيلِ): أَتْقَى (باتقواترین - بر وزن أَفْعَل)
(الْفِعْلُ الْمَاضِي): قالَ (گفت)
٣- لَا تَقُلْ ما لَا تَعْلَمُ، بَلْ لَا تَقُلْ كُلَّ مَا تَعْلَمُ.
ترجمه: آنچه را نمیدانی نگو، بلکه هر آنچه را هم میدانی نگو.
(الْمَضَارِعُ الْمَنْفِيُّ): لَا تَعْلَمُ (نمیدانی - خبر میدهد و آخرش ضمه دارد)
(فِعْلُ النَّهْي): لَا تَقُلْ (نگو - دستور به انجام ندادن میدهد و آخرش مجزوم/ساکن است)
٤- قُلِ الْحَقَّ، وَ إِنْ كَانَ مُرّاً.
ترجمه: حق را بگو، اگرچه (حتی اگر) تلخ باشد.
(فِعْلُ الأَمْرِ): قُلْ (بگو - در اینجا به خاطر وصل شدن به کلمه بعدی کسره گرفته است: قُلِ الحقَّ)
(الْفِعْلُ الْمَاضِي): كانَ (بود)